Φταίμε όλοι;

Έχω βαρεθεί να το ακούω: "Κάποιοι λίγοι πήραν πολλά, αλλά αυτά είναι λιγότερα από τα λίγα που πήραμε όλοι μαζί". Ρητορείες. Πού το στηρίζουν; Τα μέτρησαν; Άλλωστε το ζήτημα δεν είναι αν πήραν πολλοί ή λίγοι, αλλά αν μπορούμε να εμπιστευτούμε την κυβέρνησή μας ότι θα μας βγάλει από την κρίση. Πώς τολμάει ο Γιωργάκης ν' απαιτεί θυσίες, όταν πήρε τις εκλογές με μότο: "Υπάρχουν λεφτά"; Και μη μου πεις ότι αλλιώς δε θα γινόταν Κυβέρνηση. Ας μη γινόταν! Ας έμενε στην Αντιπολίτευση, ας φώναζε την αλήθεια και τώρα θα έδραττε τους καρπούς της συμπεριφοράς του. Προτίμησε όμως να έρθει σε συνεννόηση με τη Νέα Δημοκρατία, σώζοντάς την:
-Κουμπάρε, δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Έρχεται καταστροφή. Δεν παίρνεις εσύ τη σκυτάλη, να μην είμαι στην κυβέρνηση όταν γίνει το μεγάλο μπαμ και ξεμπροστιαστώ εντελώς;
-Μα τι λες, κουμπάρε, σου χαλάω εγώ χατήρι; Σημασία έχει η διατήρηση της εξουσίας, όπως ευθαρσώς λέμε στα κανάλια και δεν μας έχουν πάρει ακόμα με τις λεμονόκουπες.

Μια μέρα, ενώ δούλευα στη Ζάκυνθο (όπου είναι τόση η διαφθορά, που φαίνεται πως όντως όλοι μαζί έτρωγαν) παραβρέθηκα σε μια συζήτηση στο γραφείο των δασκάλων: Ένας "συνάδελφος" είχε πάρει μέρος στις εξετάσεις για την πιστοποίηση γνώσεων στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές κι έβριζε τον ελεγκτή, ότι ενώ ήταν "ένα σκατό" (Σ.τ.Μ. νεότερός του) που πληρωνόταν για να είναι σ' εκείνη τη θέση, παρ' όλ' αυτά δεν τον άφησε να αντιγράψει. Περιέγραφε, λοιπόν, περήφανος, πώς σηκώθηκε, πέταξε την καρέκλα του στο πάτωμα, τον έβρισε πατόκορφα κι έφυγε, γεμάτος δίκαιη οργή. Σ' αυτό το σημείο τόλμησα να παρατηρήσω, δειλά-δειλά (κι εγώ ήμουν νεότερή του, κατά πολύ), ότι ίσως να μην έκανε άσχημα ο νεαρός που δεν τον άφησε να αντιγράψει, γιατί "στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι η δουλειά για την οποία πληρώνεται;" Δε συνέχισα: Ολόκληρο το γραφείο των δασκάλων με κοίταζε σαν να είχα κατέβει από τον Άρη. Ευτυχώς, ένας συνάδελφος με δικαιολόγησε, "Μη δίνετε σημασία, δεν ξέρει ακριβώς πώς έχουν τα πράγματα". Οπότε μου εξήγησαν: Η Ευρωπαϊκή Ένωση έδινε έναν Πακτωλό χρημάτων για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χρήματα τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσαν να απορροφηθούν. Επομένως άδικο είχε ο νεαρός που έπαιρνε το ζήτημα τόσο σοβαρά, έπρεπε απλώς να κοιτάξουν να βγουν όλοι ωφελημένοι.

Με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς, "Να τι οδήγησε στην κρίση! Η ανηθικότητα και αδιαντροπιά της καθημερινότητας!" Το μικρό ζήτημα είναι: Το κονδύλι που έδινε η Ευρωπαϊκή Ένωση πράγματι δεν απορροφήθηκε στην ολότητά του. Και δεν απορροφήθηκε, όχι γιατί δεν υπήρχε ανάγκη επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (κάθε άλλο, ειδικά στην Επαρχία), αλλά επειδή δεν υπήρξε ο κεντρικός σχεδιασμός για το πού και σε ποια στάδια θα διατερούν τα χρήματα. Η συνήθης προχειρότητα επικράτησε και πάλι, με αποτέλεσμα να επιστραφεί μεγάλο μέρος του ποσού, παρά τα όσα είχαν φάει οι διάφοροι ξεδιάντροποι και χωρίς να έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα καταπολέμησης των αναγκών. Και βέβαια δεν ήταν ούτε η πρώτη φορά ούτε η τελευταία. Μόλις πρόσφατα άκουσα ότι πρέπει να επιστρέψει η Ελλάδα δεν ξέρω πόσα χρήματα που είχε πάρει για να αγοράσει υπολογιστές για τα σχολεία. Όρος ήταν να διδάσκεται παράλληλα το μάθημα των υπολογιστών στα παιδιά. Οι υπολογιστές αγοράστηκαν, το μάθημα δε διδάχθηκε, τώρα πρέπει να επιστρέψουμε τα χρήματα. Είναι αμύθητα τα ποσά που χάθηκαν και χάνονται ακόμα από την κακοδιαχείρηση και την έλλειψη σχεδιασμού της εκάστοτε κυβέρνησης. Όμως όχι, όχι της "εκάστοτε" κυβέρνησης -μην ξεχνιόμαστε! Δεν υπήρξαν διάφορες κυβερνήσεις, ώστε να μοιραστεί και τελικά να χαθεί η ευθύνη. Δύο είναι τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα. Και ουσιαστικά είναι πλέον ένα και το αυτό. Να γιατί προσπαθούν τεχνητά να μοιράσουν την ευθύνη σε όλο το λαό, μήπως κατά τη διαδικασία τη χάσουν εντελώς. Το να λέμε "φταίμε όλοι" είναι σαν να λέμε "δε φταίει κανείς". Και τα σκάνδαλα συνεχίζονται...