Τρόπος μεταφοράς χρημάτων από τη Eurobank σε λογαριασμό άλλης τράπεζας μέσω ίντερνετ:

1. Πληκτρολογείς τον κωδικό σου (που αλλάζει κάθε εξάμηνο και πρέπει να είναι ευμεγέθης και να περιλαμβάνει τόσο γράμματα, όσο και αριθμούς) για να μπεις στην ψηφιακή τράπεζα.
2. Πληκτρολογείς τα στοιχεία του λογαριασμού στον οποίο θα στείλεις τα χρήματα, πχ το εικοσαεπταψήφιο iban.
3. Πατώντας επιβεβαίωση σε ενημερώνει ότι η συναλλαγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί αν δεν αποκτήσεις πρώτα ψηφιακό πιστοποιητικό. Μπορείς να το αποκτήσεις μέσω e-banking.
4. Παίρνεις τηλέφωνο στο e-banking. Σε ενημερώνει ο αυτόματος τηλεφωνητής ότι πρέπει να έχεις πρόχειρο τον αριθμό ταυτότητάς σου και τον κωδικό e-banking.
5. Κατεβάζεις το ακουστικό, ψάχνεις σε όλα σου τα χαρτιά από δημιουργίας λογαριασμού τραπέζης και βρίσκεις τον κωδικό e-banking. Ελπίζοντας ότι ισχύει ακόμα, ξανατηλεφωνείς.
6. Με τα πολλά ο αυτόματος τηλεφωνητής σε παραπέμπει σε ζωντανό υπάλληλο, ο οποίος σε ρωτάει αν έχεις κωδικό certificate. Σε διαβεβαιώνει ότι χωρίς αυτό δεν μπορείς να αποκτήσεις ψηφιακό πιστοποιητικό. Όταν σχολιάζεις τη δυσκαμψία του συστήματος, το ύφος του είναι ανάλογο του επιπέδου σου: "Καημένη ψηφιακά αναλφάβητη!"
7. Επανεξετάζεις όλα σου τα έγγραφα από δημιουργίας τραπεζικού λογαριασμού και ΝΑΙ! Βρίσκεις ένα χαρτί που γράφει πάνω, μεταξύ άλλων, certificate. Ξανατηλεφωνείς στην τράπεζα.
8. Σε ρωτούν αν έχεις certificate. Απαντάς μεγαλειωδώς θετικά. Σε ρωτούν αν έχεις κωδικό e-banking. Γεμάτη χαρά τους λες ποιος είναι. Αχ όχι, σου λένε, δεν πρέπει ποτέ να μας λέτε όλο τον κωδικό μαζί. Τώρα θα πρέπει να σας συνδέσω με τον αυτόματο τηλεφωνητή να τον αλλάξετε. Η διαβεβαίωσή σου ότι την εμπιστεύεσαι και είσαι σίγουρη ότι δεν τον θυμάται ούτως ή άλλως την αφήνει απτόητη: Η συνομιλία καταγράφεται και, αν δεν τον αλλάξεις, θα μπλοκαριστεί. Σε διαβεβαιώνει ότι θα έχει ανοιχτή τη σύνδεσή σου για να ελέγχει αν αλλαχτεί ο κωδικός. Αν δει ότι "δεν τα καταφέρνεις" να τον αλλάξεις, θα σε ξαναπάρει τηλέφωνο. Εν τω μεταξύ, γεμάτη μεγαλοψυχία, σου ανοίγει ένα παράθυρο μισής ώρας μέσα στο οποίο πρέπει να πληκτρολογήσεις το certificate στον υπολογιστή σου για να μπορέσεις να αποκτήσεις ψηφιακό πιστοποιητικό. Α, και ο πλοηγός που χρησιμοποιείς δε δουλεύει. Πρέπει να τον κλείσεις και να ανοίξεις ξανά τη σελίδα της τράπεζας με τον internet explorer.
9. Πραγματοποιείς όλα τα παραπάνω. Δε γίνεται τίποτα, λέει ο υπολογιστής σου, αν δεν εγκαταστήσεις το πρόγραμμα java. Είναι δωρεάν! Πας στο σύνδεσμο, ψάχνεις να βρεις τι κάνει το java, σου λένε ότι είναι κάτι το εξαιρετικό και απόλυτα ασφαλές, τι κάνει όμως δε στο αποκαλύπτουν. Λες, η τράπεζα μου είπε να το φορτώσω στον υπολογιστή μου, ας το κάνω. Σε προβληματίζει λίγο η διαβεβαίωση ότι χρησιμοποιείται από ένα σωρό προγράμματα (τόσα χρόνια σερφάρεις και δεν το έχεις ξαναχρειαστεί) αλλά μήπως έχεις κι άλλη επιλογή; Το φορτώνεις λοιπόν.
10. Πληκτρολογείς τον κωδικό certificate και... είναι λάθος, σου λέει.
11. Επαναλαμβάνεις.
12. Κι άλλη μία φορά.
13. Παίρνεις ξανά τηλέφωνο. "Ε, είναι λάθος" σου λένε. "Μα πώς, λες, αφού τον διαβάζω από το επίσημο έγγραφο που μου δώσατε!" "Μα φυσικά, σου απαντούν, αφού μόλις το πήρατε έπρεπε να το αλλάξετε". "Και το άλλαξα;" "Μα φυσικά". "Και τώρα;" "Πρέπει να τον θυμηθείτε". "Αλλιώς δε γίνεται τίποτε;" "Ε, φυσικά". "Ευχαριστώ". "Καλό βράδυ".
14. Μπαίνεις ξανά στην τράπεζα για να στείλεις επιστολή διαμαρτυρίας. Διαβάζεις ότι έχουν πάρει αυτό κι αυτό το βραβείο για τις ηλεκτρονικές τους υπηρεσίες. Για γέλια ή για κλάματα; Είσαι αναποφάσιστη. 

Πέντε πράγματα που κατάλαβα για το “τύπωμα” της Ιρλανδίας (σε ταληράκια)

Πέντε πράγματα που κατάλαβα για το “τύπωμα” της Ιρλανδίας (σε ταληράκια)

Μαρκ Τουέιν

Είναι καλύτερα να σιωπάς και οι άλλοι ν' αναρρωτιούνται αν είσαι ηλίθιος, παρά να μιλάς, καθιστώντας έτσι πάσα αμφιβολία περιττή.

Η αλεπού, ο λύκος κι ο γάιδαρος

Μια φορά κι έναν καιρό, λίγο έξω από ένα δάσος, συναντήθηκαν ένας λύκος και μια αλεπού, πεινασμένοι κι οι δυο. Ενώ διηγούνταν ο ένας στον άλλο τα βάσανά τους, πρόσεξαν λίγο μακρύτερα ένα γάιδαρο, που έτρωγε ήρεμα χορτάρι.
-Ωραίος μεζές, είπε ο λύκος. Κρίμα που είναι τόσο μεγάλο και δυνατό ζώο. Έτσι που είμαστε καταπτοημένοι από την πείνα, δε θα μπορέσουμε να τον σκοτώσουμε και να τον φάμε.
-Το πράγμα δε θέλει δύναμη αλλά πονηριά, απάντησε η αλεπού. Άκου την ιδέα μου, και η αυριανή μέρα θα μας βρει χορτάτους.
Μετά από λίγο, κι αφού έκαναν τις απαραίτητες προετοιμασίες, η αλεπού κι ο λύκος πλησίασαν το γάιδαρο.
-Μην έρχεστε κοντά, τους προειδοποίησε αυτός, γιατί θα δείτε από την καλή κι από την ανάποδη το σχήμα έχουν των οπλών μου.
- Μα τι λες, κουμπάρε, του φώναξε η αλεπού. Εμείς θέλαμε να σε καλέσουμε σε κρουαζιέρα! Δεν το ξέρεις πως είμαστε κουμπάροι;
Κολακεύτηκε ο γάιδαρος από την πρόταση κι από τη συγγένεια και τους άφησε να τον οδηγήσουν στην ακρογιαλιά, όπου τους περίμενε μια βάρκα. Γεμάτη ευγένεια η αλεπού άφησε το γάιδαρο να μπει πρώτος και μετά τον ακολούθησαν με το λύκο. Έπιασαν τα κουπιά κι άρχισαν να κωπηλατούν.
Μετά από λίγο έφτασαν σε ένα σημείο με πολύ κύμα.
-Βοήθεια, θα πνιγούμε! φώναξε ο λύκος.
-Κάποιος από τους τρεις μας έχει κάνει μεγάλες αμαρτίες, δεν εξηγείται αλλιώς, παρατήρησε η αλεπού. Τώρα θα πνιγούμε όλοι εξαιτίας του.
-Ας πούμε όλοι τι αμαρτίες έχει κάνει ο καθένας μας για να βρούμε ποιος φταίει, πρότεινε ο λύκος.
-Εντάξει, κουμπάρε, συμφώνησε η αλεπού. Θες ν' αρχίσεις;
-Ε, μη φανταστείτε ότι έχω κάνει και τίποτα σπουδαίες αμαρτίες, απάντησε αυτός. Μερικά αρνάκια έχω αρπάξει από το κοπάδι τους όταν δεν κοίταζε ο βοσκός, κάνα-δυο κατσίκια, τέτοια πράγματα. Όλοι οι βοσκοί με τρέμουν.
-Αμαρτίες τα λες αυτά; φώναξε η αλεπού. Απορώ και που τα ανέφερες. Δε φταις εσύ για τη φουρτούνα. Σειρά μου τώρα να σας πω τις αμαρτίες μου. Όχι ότι έχω κάνει και τίποτα σημαντικό: Μου αρέσει να κλέβω αυγά ή και ολόκληρες κότες, αν είμαι τυχερή. Όλοι οι χωρικοί λένε τ' όνομά μου με τρόμο.
-Μα αυτά δεν είναι αμαρτίες, κυρα-Μαριώ! αναφώνησε ο λύκος. Είναι δικαίωμά σου κι απόλυτα φυσιολογικό να θες να φας. Για πες μας κι εσύ όμως, κυρ Μέντιο, τι αμαρτίες έχεις κάνει;
-Εγώ, ξέρετε, έχω μια αμαρτία που βαραίνει τη συνείδησή μου. Κάθε μέρα, βρέξει-χιονίσει, δουλεύω ασταμάτητα. Μια μέρα λοιπόν, καθώς κουβαλούσα από το πρωί καφάσια φορτωμένα μαρούλια, λίγες ώρες μετά δεν άντεχα άλλο τον πειρασμό, γύρισα το κεφάλι μου προς τα πίσω κι έφαγα ένα τρυφερό μαρουλόφυλλο.
-Έφαγες το μαρουλόφυλλο!
Δίχως λάδι, δίχως ξίδι!
Κι είμαστ' ακόμα ζωντανοί
σε τούτο το ταξίδι!
-Δε γίνεται, πρέπει να σε φάμε. Μόνο έτσι θα εξιλεωθείς για την αμαρτία σου και δε θα πνιγούμε.

Ας το κάνω κι εγώ σαν το Τζιάνι Ροντάρι (αν και η ιστορία δεν είναι δική μου). Θα σας γράψω δύο διαφορετικές εκδοχές του τέλους, και μπορείτε να διαλέξετε όποια σας αρέσει καλύτερα.

Α΄ εκδοχή:
Ο γάιδαρος έσκυψε το κεφάλι ταπεινωμένος. Είχε έρθει η ώρα να πληρώσει για την αμαρτία του. Αρκετό καιρό πια του βάραινε τη συνείδηση το μαρουλόφυλλο. Καθώς όρμησαν οι κουμπάροι του πάνω του, δεν έκανε καμιά κίνηση να αντισταθεί. Έτσι επαληθεύτηκε η προφητεία της αλεπούς: Η επόμενη μέρα βρήκε αυτήν και το λύκο χορτάτους.

Β΄ εκδοχή:
-Το βλέπω πως πρέπει να πεθάνω, είπε ο γάιδαρος. Η αμαρτία μου είναι πράγματι πολύ μεγάλη. Πριν με σκοτώσετε όμως, ικανοποιήστε μου μία τελευταία επιθυμία. Έχει γράψει ο θείος μου τη διαθήκη του σε ένα από τα πίσω μου πέταλα και πάντα αναρρωτιόμουνα αν είχε σκεφτεί να μου αφήσει κάτι. Δυστυχώς δε φτάνω να δω. Κάντε μου τη χάρη να μου διαβάσετε τι γράφει, και θα πεθάνω ευχαριστημένος.
Πριν προλάβει να τον σταματήσει η αλεπού, ο λύκος έσκυψε να διαβάσει. Με μια κλοτσιά ο γάιδαρος τον έστειλε έξω από τη βάρκα. Αμέσως μετά πήρε σειρά και η κυρα-Μαριώ. Έτσι έμεινε ο γάιδαρος μόνος επιβάτης της βάρκας. Έπιασε τα κουπιά, και με κόπο την οδήγησε στην ασφάλεια. Στη συνέχεια μπόρεσε να κάνει την κρουαζιέρα του με την ησυχία του. Πραγματικά την απόλαυσε!

Φταίμε όλοι;

Έχω βαρεθεί να το ακούω: "Κάποιοι λίγοι πήραν πολλά, αλλά αυτά είναι λιγότερα από τα λίγα που πήραμε όλοι μαζί". Ρητορείες. Πού το στηρίζουν; Τα μέτρησαν; Άλλωστε το ζήτημα δεν είναι αν πήραν πολλοί ή λίγοι, αλλά αν μπορούμε να εμπιστευτούμε την κυβέρνησή μας ότι θα μας βγάλει από την κρίση. Πώς τολμάει ο Γιωργάκης ν' απαιτεί θυσίες, όταν πήρε τις εκλογές με μότο: "Υπάρχουν λεφτά"; Και μη μου πεις ότι αλλιώς δε θα γινόταν Κυβέρνηση. Ας μη γινόταν! Ας έμενε στην Αντιπολίτευση, ας φώναζε την αλήθεια και τώρα θα έδραττε τους καρπούς της συμπεριφοράς του. Προτίμησε όμως να έρθει σε συνεννόηση με τη Νέα Δημοκρατία, σώζοντάς την:
-Κουμπάρε, δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα. Έρχεται καταστροφή. Δεν παίρνεις εσύ τη σκυτάλη, να μην είμαι στην κυβέρνηση όταν γίνει το μεγάλο μπαμ και ξεμπροστιαστώ εντελώς;
-Μα τι λες, κουμπάρε, σου χαλάω εγώ χατήρι; Σημασία έχει η διατήρηση της εξουσίας, όπως ευθαρσώς λέμε στα κανάλια και δεν μας έχουν πάρει ακόμα με τις λεμονόκουπες.

Μια μέρα, ενώ δούλευα στη Ζάκυνθο (όπου είναι τόση η διαφθορά, που φαίνεται πως όντως όλοι μαζί έτρωγαν) παραβρέθηκα σε μια συζήτηση στο γραφείο των δασκάλων: Ένας "συνάδελφος" είχε πάρει μέρος στις εξετάσεις για την πιστοποίηση γνώσεων στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές κι έβριζε τον ελεγκτή, ότι ενώ ήταν "ένα σκατό" (Σ.τ.Μ. νεότερός του) που πληρωνόταν για να είναι σ' εκείνη τη θέση, παρ' όλ' αυτά δεν τον άφησε να αντιγράψει. Περιέγραφε, λοιπόν, περήφανος, πώς σηκώθηκε, πέταξε την καρέκλα του στο πάτωμα, τον έβρισε πατόκορφα κι έφυγε, γεμάτος δίκαιη οργή. Σ' αυτό το σημείο τόλμησα να παρατηρήσω, δειλά-δειλά (κι εγώ ήμουν νεότερή του, κατά πολύ), ότι ίσως να μην έκανε άσχημα ο νεαρός που δεν τον άφησε να αντιγράψει, γιατί "στο κάτω-κάτω αυτή δεν είναι η δουλειά για την οποία πληρώνεται;" Δε συνέχισα: Ολόκληρο το γραφείο των δασκάλων με κοίταζε σαν να είχα κατέβει από τον Άρη. Ευτυχώς, ένας συνάδελφος με δικαιολόγησε, "Μη δίνετε σημασία, δεν ξέρει ακριβώς πώς έχουν τα πράγματα". Οπότε μου εξήγησαν: Η Ευρωπαϊκή Ένωση έδινε έναν Πακτωλό χρημάτων για την επιμόρφωση των εκπαιδευτικών στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χρήματα τα οποία έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσαν να απορροφηθούν. Επομένως άδικο είχε ο νεαρός που έπαιρνε το ζήτημα τόσο σοβαρά, έπρεπε απλώς να κοιτάξουν να βγουν όλοι ωφελημένοι.

Με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς, "Να τι οδήγησε στην κρίση! Η ανηθικότητα και αδιαντροπιά της καθημερινότητας!" Το μικρό ζήτημα είναι: Το κονδύλι που έδινε η Ευρωπαϊκή Ένωση πράγματι δεν απορροφήθηκε στην ολότητά του. Και δεν απορροφήθηκε, όχι γιατί δεν υπήρχε ανάγκη επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές (κάθε άλλο, ειδικά στην Επαρχία), αλλά επειδή δεν υπήρξε ο κεντρικός σχεδιασμός για το πού και σε ποια στάδια θα διατερούν τα χρήματα. Η συνήθης προχειρότητα επικράτησε και πάλι, με αποτέλεσμα να επιστραφεί μεγάλο μέρος του ποσού, παρά τα όσα είχαν φάει οι διάφοροι ξεδιάντροποι και χωρίς να έχουν γίνει ουσιαστικά βήματα καταπολέμησης των αναγκών. Και βέβαια δεν ήταν ούτε η πρώτη φορά ούτε η τελευταία. Μόλις πρόσφατα άκουσα ότι πρέπει να επιστρέψει η Ελλάδα δεν ξέρω πόσα χρήματα που είχε πάρει για να αγοράσει υπολογιστές για τα σχολεία. Όρος ήταν να διδάσκεται παράλληλα το μάθημα των υπολογιστών στα παιδιά. Οι υπολογιστές αγοράστηκαν, το μάθημα δε διδάχθηκε, τώρα πρέπει να επιστρέψουμε τα χρήματα. Είναι αμύθητα τα ποσά που χάθηκαν και χάνονται ακόμα από την κακοδιαχείρηση και την έλλειψη σχεδιασμού της εκάστοτε κυβέρνησης. Όμως όχι, όχι της "εκάστοτε" κυβέρνησης -μην ξεχνιόμαστε! Δεν υπήρξαν διάφορες κυβερνήσεις, ώστε να μοιραστεί και τελικά να χαθεί η ευθύνη. Δύο είναι τα κόμματα που έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα. Και ουσιαστικά είναι πλέον ένα και το αυτό. Να γιατί προσπαθούν τεχνητά να μοιράσουν την ευθύνη σε όλο το λαό, μήπως κατά τη διαδικασία τη χάσουν εντελώς. Το να λέμε "φταίμε όλοι" είναι σαν να λέμε "δε φταίει κανείς". Και τα σκάνδαλα συνεχίζονται...

Δύο είναι οι βασικές τροχοπέδες στην έξοδο της Ελλάδας από την κρίση:

Πρώτον, ο λαός δεν έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνησή του να τον οδηγήσει.

Δεύτερον, δυστυχώς έχει δίκιο.

Μητρόπουλος ο θείος...